Jef Neve: “Ik hoop dat mijn muziek mij overleeft”

“Gretigheid. Dàt wil ik doorgeven”

Alle kamers van Het Tempelhof in Sint-Martens-Latem dragen de naam van een schilder van de Latemse School. We schuiven aan tafel bij Jef Neve in de ‘Albijn Van den Abeele’, een van de vele kunstenaars die op deze plek aan de boorden van de Leie werkten aan hun entree tot de onsterfelijkheid. Dezer dagen is het aan Jef Neve om muzikale creaties te maken “die mij hopelijk zullen overleven”.

“Toen ik vanmorgen aan het joggen was en dacht wat er allemaal in mijn tijdcapsule zou moeten, moest ik vaststellen dat ik niet zo heel erg aan materiële dingen gehecht ben. Dat is misschien gemakkelijk gezegd als je niets tekortkomt – dat besef ik ten volle. Wat ik wil zeggen is: ik rij wel met een chique auto en ik woon best wel mooi, maar het zou me niets doen mocht ik het morgen niet meer hebben. Eigenlijk is er niets waarvan denk: dàt zou ik missen. Met uitzondering van mijn piano omdat ik er een bijzondere band mee heb. Het beste bewijs van mijn onthechtheid is dat ik al heel veel verhuisd ben en telkens driekwart van mijn bezittingen heb achtergelaten. Of ik gaf het weg, of het ging naar de kringloopwinkel, of het belandde op het stort. Hoe meer ik van overtollige dingen bevrijd ben, hoe gelukkiger ik ben. Rommel maakt me gek.”

“En toch vind ik het belangrijk sporen achter te laten. Artistieke sporen. Ik hoop dat mijn muziek mij overleeft. Dat mensen over honderd jaar mijn composities nog uitvoeren of naar mijn creaties luisteren. Als muziek de tand des tijds overleeft, zegt dat iets over de kwaliteit van die muziek. Misschien is dat wel de reden waarom ik muziek probeer te componeren die niet te veel gebonden is aan déze tijd. Dat is een heel intense zoektocht. Geregeld moet je jezelf opnieuw uitvinden als artiest of muzikant. Als ik muziek samenstel, vind ik het belangrijk mij te laten inspireren door wat er vandaag leeft. Ik begin te surfen op YouTube of grasduin door iTunes om te zoeken naar elementen waarmee ik aan de slag kan – in mijn stijl. En altijd kom ik daarna op een punt waarop ik het hyperhedendaagse schrap om het tijdlozer te maken. Puurder.”

“Als je moet uitleggen welke muziek de tijd overleeft, kom je al snel tot platitudes. Toch komt het erop neer dat die muziek origineel is, in die zin dat je de stem van de componist hoort. Als je drie maten hoort van The Beatles, weet je dat je naar The Beatles aan het luisteren bent. Idem dito met Bach of Beethoven. Daarbovenop komt een zekere gelaagdheid, waardoor je telkens iets nieuws ontdekt als je ernaar luistert. Pure kwaliteit.”

“Het klinkt misschien raar, maar ik luister steeds minder naar muziek. Of laat ik het zo stellen: ik luister meer kieskeurig. Ik betrap mezelf erop dat ik het wat heb gehad met lukraak te luisteren. Je zult me zelden de radio zien opzetten. Vermoedelijk ben ik wat verzadigd, na zoveel jaar ondergedompeld te zijn. Probleem is: ik kan ook niet echt een knop afzetten. Als er muziek opstaat, begin ik die meteen te analyseren. Werken zou ik dat niet noemen, maar ik sta meer onbevangen tegenover beeldende kunsten of theater. Omdat het mijn job niet is, snap je? Het is op een bepaalde manier vrijblijvender. Als ik veel muziek luister, schuilt het gevaar om de hoek dat ik uiteindelijk iets maakt ‘dat lijkt op…’ En aangezien de kopie altijd minder is dan het origineel…”

“Wat ik meekreeg van mijn ouders en grootouders, koester en zou doorgeven aan mijn kinderen mocht ik die hebben, is een Bourgondische levensstijl. Wij zijn gretig naar alles: eten, drinken, reizen. Of je dat waarden kunt noemen, weet ik niet, maar het heeft mij gevormd. Ik vind het héérlijk om te genieten van lekkere wijn, ik vind het héérlijk de wereld te verbeteren in het holst van de nacht met vrienden… daar doe ik het voor, daar lééf ik voor. Reizen vind ik ook zalig omdat het overzicht geeft over wat je doet met je leven en de plaats waar je zelf vandaan komt. Door te reizen begin je de wereld van elke dag beter te begrijpen. Het zet onze waarden in een nieuw perspectief. Met een dubbel effect: je begint de dingen van hier meer te waarderen én je wordt kritischer tegenover wat vanzelfsprekend lijkt.”

“De enige materiële dingen die ik van de vorige naar de volgende generatie zou overdragen, zijn erg persoonlijk – niet per se van grote financiële waarde. Mijn grootvader verdiende de kost als meubelmaker, maar was ook een amateurschilder en maakte kopieën van bekende schilderijen van Rubens, Breughel of Rembrandt. Echt goede kopieën. Hij was méér dan een ambachtsman, hij was een kunstenaar – maar zo heeft hij zichzelf nooit gezien, denk ik.”

Wat wilt u doorgeven aan wie na u komt? Welke objecten zijn van onschatbare betekenis of waarde en zou u willen vrijwaren van de vergetelheid? Welke voorwerpen definiëren wie u bent? Notarius vroeg Jef Neve welke objecten hij in een tijdcapsule zou stoppen voor de volgende generatie.

jef-neve-1-van-15

“Het is zeker niet mijn beste cd, ik zou het nu helemaal anders doen. Maar laat ons eerlijk: cd nr. 12 of 13 is toch iets anders dan die allereerste.”

“Ik besefte heel goed dat mijn eerste cd een enorme invloed kon hebben op mijn toekomst. Als beginnende kunstenaar is dat je eerste voetafdruk. Je eerste kans om opgepikt te worden. Wat gelukkig ook is gebeurd. Wij (het Jef Neve Trio, nvdr) hebben Blue Saga in 2003 in eigen beheer uitgebracht op 2000 exemplaren. De hoes is niet gespaard van kinderziektes. Kijk: mijn gsm-nummer staat er bijvoorbeeld op. Zou ik nooit meer doen. En hier: een e-mailadres en mijn website met .tf-extensie – waarschijnlijk was dat toen gratis. Maar natuurlijk hengel je op dat moment naar erkenning. Bovendien wilden we via die cd vooral concerten geven. Blue Saga is zelfs succesvol geweest in Japan. Puur toeval: een Japanner die er een zaak van maakte elk jaar in Europa te zoeken naar wat hier nieuw was, ontdekte onze cd. Hij contacteerde ons en zei dat hij onze cd zou uitbrengen in Japan. Hij heeft dat ook gedaan, maar we hebben daar nooit een eurocent voor gezien. Die man is dat illegaal beginnen kopiëren en nu nog zijn er Japanners die ons die cd onder de neus schuiven om te laten signeren.”

jef-neve-9-van-15

“Ik vind het heel plezant om te weten dat ik iemand heb geïnspireerd om kunst te maken.”

“Iets nadat Blue Saga was uitgekomen, kreeg ik van een fan uit Spanje deze kunstwerkjes per post toegestuurd. Geïnspireerd op de hoes en de muziek. Ik vind het heel plezant om te weten dat ik iemand heb geïnspireerd om kunst te maken. Dit is het eerste dat ik ooit kreeg opgestuurd en het kader hangt nog steeds in mijn studeerkamer. Ik vind het ook mooi, want ik hou wel van abstracte dingen. Bij de kunstwerkjes stak een lange brief – het begin van een contact dat wij tot op vandaag onderhouden. Via sociale media, maar als ik in Spanje speel, probeert hij altijd te komen. Fantastisch toch hoe muziek een band schept tussen mensen en een eigen leven begint te leven.”

jef-neve-4-van-15

“Er is geen plek ter wereld waar ik meer tijd besteed dan achter mijn piano. Zelfs niet in mijn bed. Het is geen topinstrument, maar stel dat ik ooit toch een fantastische piano koop, zal deze altijd blijven. Een kameraad verkoop je niet. Om het cru te zeggen: het is alsof het mijn eigen kind is.”

“Op zich is mijn piano geen bijzonder instrument. Het is een Steinway Model B, een halve vleugel. Vergelijk het met een Mercedes of een BMW. Uitstekend materiaal, maar niet uitzonderlijk of exclusief. Ik heb bewust niet de grootste vleugel die ik mij zou kunnen permitteren, geen concertzaalpiano. Waarom? Omdat ik graag aangenaam verrast word op het podium. Ik kijk ernaar uit om voor een concert op een beter instrument te mogen spelen dan ik thuis heb staan. Het tegenovergestelde is vre-se-lijk! Het eerste wat je als pianist doet als in een concertzaal je aankomt, is de piano checken. In de loge mag er grote luxe zijn, het allerbelangrijkste is dat instrument. Omdat het een verlengstuk is van mijn ziel. Met mijn piano vertel ik mijn verhaal aan mijn publiek. Niets is erger dan mijn teleurstelling als de piano op het podium een klasse minder is dan mijn piano thuis. Ik ben er zeker van dat het publiek de teleurstelling voelt.Op mijn piano heb ik momenten van absoluut plezier beleefd, maar ook momenten waarop ik de klep boos heb dichtgeklapt omdat de inspiratie niet kwam. Er is geen plek ter wereld waar ik meer tijd besteed dan achter mijn piano. Zelfs niet in mijn bed. Dit instrument is lang genoeg in mijn leven om belangrijke periodes in mijn leven te hebben meegemaakt. De verschillende relaties, de verschillende woningen, mijn liefdesverdriet en verliefdheid, de intensieve momenten.”

jef-neve-13-van-15

“Na het kitesurfen kan ik totaal leeg zijn. Dan valt er een gevoel van vrede over me. Ik ben een echte nachtraaf, maar als ik in de namiddag ga kitesurfen, val ik om 20 uur al in een diepe slaap.”

“Sport is mijn leven. Ik ben geen goede sportman, om die vraag maar meteen te beantwoorden. Wel sport ik elke dag. Zalig om mij te verliezen in fysieke activiteit: ik loop, ik zwem, ik badminton, ik fiets heel veel, maar het liefste van al ga ik kitesurfen. Het gevoel op een surfboard te staan, aan een parachute te hangen en over de golven te razen is zot, fàntàstisch. Je bokst op tegen fenomenale en wispelturige natuurelementen. Je moet de natuur lezen en respecteren of ze neemt je te grazen. Die adrenaline is heel belangrijk. Dat geeft echt een kick. Ook het gevoel van absolute vrijheid. Als je zo’n twintig, dertig meter door de lucht vliegt, dat is onbeschrijfelijk. Het is iets mentaals, dat sporten, maar ik moet toegeven dat ik ook kick op het fysieke aspect. Mijn ziel is graag bezig, maar mijn lichaam is ook altijd vol verlangen. Ik hou van lekker eten, lekker drinken, goede seks, veel sport. Dat lijf wil heel de tijd van alles.”

Jef Neve

Wie aan Jef Neve (°1977) denkt, denkt aan jazz. Het scheelde nochtans geen haar of het was funk geworden, zijn favoriete muziek toen hij zich inschreef aan het Lemmensinstituut in Leuven om er ‘Meester in de Muziek’ te worden. Hij vertrok er met twee diploma’s en evenveel grote onderscheidingen, als superieure bemeesteraar van zowel een genre (jazz) als een instrument (piano). Maar pin Neve niet vast op een strakke muziekstijl. De componist die met uitzicht op de meanderende Leie in Sint-Martens-Latem zwoegt op de witte en zwarte toetsen, voelt zich hoe langer hoe minder gebonden aan één genre.

De toon van zijn succesvolle muzikale carrière was meteen gezet met de eerste cd van het Jef Neve Trio, Blue Saga. Uitgegeven in eigen beheer en uitgewaaierd tot in Japan. Daarna volgden meer cd’s, tournees, soundtracks en vele muzikale prijzen. Geen reden voor Neve om zich zelfvoldaan artistiek te nestelen. De honger naar het hogere blijft: muzikaal, mentaal én fysiek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s