Wat stopt Geert Noels in de tijdscapsule?

Wat wil u doorgeven aan wie na u komt? Welke objecten zijn van onschatbare betekenis of waarde en zou u willen vrijwaren van de vergetelheid? Welke voorwerpen definiëren wie u bent? Wij vroegen Geert Noels welke objecten hij in een tijdcapsule zou stoppen voor de volgende generatie.

Geert Noels
Slow money. Staat voor: vermogensbeheer dat geld beter beschermt over de generaties heen. Geen casinostijl. Geen speculatiekoorts.

In 2009 richtte Geert Noels samen met zijn gewezen collega bij Petercam en wielervriend Geert Wellens Econopolis op. Econopolis is een vermogensbeheerder nieuwe stijl annex consultancybedrijf dat het principe van slow money eert. Econopolis is geen one trick pony, verre van. De visie die Noels ontwikkelt, is niet enkel bestemd voor de happy few, de inner circle – reden waarom hij een erg graag geziene deskundige is in de media.

Oh ja, ook vóór Econopolis verklaarde Noels de financiële wereld aan de rest van het mensdom: als hoofdeconoom van Petercam en auteur van de bestseller Econoshock (2008), waarmee hij de ABN-Amropublieksprijs won. In 2013 verscheen het vervolg Econoshock 2.0.

“Het enige wat ik wil doorgeven is de test van de menselijkheid”

Ten huize Noels wordt gelééfd. Dat zie je aan de prominente plek die boekenkast, bokspaal, spinningfiets en enthousiaste Entlebucher sennenhond toekomen. Geen showing off, veel gezelligheid.

Vijf voorwerpen bijeenzoeken die de tijd moeten weerstaan, is geen voor de hand liggende opgave. Niet omdat er zoveel moet worden bewaard, maar eerder omdat bezit omwille van het ‘hebben’ niet van kapitaal belang is voor Noels.

“Ik gebruik de dingen op. Niet omdat ik gierig ben, maar omdat ik rationeel ben. Mijn auto is nu acht jaar oud en soms vragen mensen me: ‘Gaat het wel? Is alles in orde?’ Alsof een blinkende luxewagen de reflectie zou moeten zijn van mijn succes of geluk. Auto’s zijn gebruiksinstrumenten. Waarom zou ik die vervangen? Omwille van het imago? Ik vind dat als je moet werken aan je zelfbeeld met dat soort dingen, dat toch iets over je zegt. Natuurlijk zie ik dat het voor sommigen écht wel belangrijk is om ergens te arriveren in een Bentley of een Porsche. Soms vraag ik me af of mensen me dan anders zouden behandelen. Waarschijnlijk wel. Maar misschien zijn dat ook personen met wie ik het best niet samenwerk. Als dat het verschil moet maken, laat het dan maar.”

“Dat wil ik ook mijn twee kinderen meegeven. Niets is zo erg ook als ouders of grootouders die aan hun kinderen of kleinkinderen zeggen dat ‘hun broodje gebakken’ is. Daarmee ontneem je je kinderen alle motivatie, je dooft ze daarmee. Het plezier dat ze zelf iets kunnen uitbouwen, dat wil je hen toch niet afpakken?”

“Je moet niet te veel willen doorgeven, vind ik. Onlangs zag ik iemand die een erfelijke adellijke titel had gekregen – dat moet toch vreselijk zijn? Stel dat je zoon of dochter, ik zeg maar iets, het N-VA-voorzitterschap ambieert en die heeft buiten zijn of haar wil om een adellijke titel, tja… Elke persoon moet zijn weg vinden. Het enige wat ik zou willen doorgeven is de test van de menselijkheid: kun je nog lachen? Kun je – letterlijk én figuurlijk – nog je weg vinden? Kun je nog samen spelen? Kun je nog genieten van de natuur? Al de rest is secundair tot onbelangrijk. En ik vrees dat die essentiële zaken in de verdrukking komen. Ik hecht dan ook erg veel belang aan vriendschap, ook al gaat dat met ups en downs. Soms krijg je geen return en dan weer op een onverwacht moment wel.”

“Je moet sommige dingen ook gewoon leren ondergaan om extra te genieten. Ik zeg maar wat: laat het weerbericht niet voor jou beslissen of je al dan niet buitenkomt. Als het gesneeuwd heeft, moet je vooral je fiets niet aan de kant laten staan, bijvoorbeeld. Het is zálig om het eerste spoor door een kraakvers sneeuwtapijt te trekken – een even goed gevoel als gaan skiën in de bergen. Je moet niet altijd ver gaan om te genieten, het kan best ook dicht bij huis. Dat vind ik bijna het hoogste genot: genieten van elk seizoen. ’t Is maar dat, maar ’t is zo bijzonder. Het moeten niet altijd extreme kicks zijn. Mocht ik die levenshouding die je doet genieten van buiten te komen, te sporten, te genieten van de natuur… ook maar een béétje kunnen doorgeven, dan zou ik dat heel tof vinden.”

“Leer terug waar het noorden is, waar je je bevindt. Dat verwijt ik mensen die blind vertrouwen op hun gps. Ze geven een bestemming in, beginnen te sturen, maar weten van geen kanten waar ze zich bevinden. Geen flauw benul hebben ze ervan. Het is een metafoor voor het leven, als je het mij vraagt.

Je moet je niet zomaar laten leiden. Je moet toch zelf nog weten waar je naartoe gaat? Dat bepaal je toch zelf? En ook de manier waarop je naar je doel gaat. De gps moet niet voor je kiezen. Leer je ook weer oriënteren op de zon. Leer weer zien van waar de wind blaast. Leer opnieuw opmerkzaam zijn.”

De tijdscapsule

Geert Noels (7 van 15)


Manuscript Econoshock (2010)
“Dit is het manuscript van Econoshock zoals het eruit zag begin augustus 2008. Ik was dit aan het lezen op 12 augustus, bij de opening van de Olympische Spelen in Beijing (China). Achter mij op de tribune zat Paul Volcker, de voormalige voorzitter van de Amerikaanse Centrale Bank (The Fed). In mijn ogen de laatste goede Amerikaanse centrale bankier. Tussen haakjes, achter hem zat Shakira, maar die had ik niet gezien (lacht). Volcker nam zijn pen en schreef op het manuscript: Best wishes, Paul Volcker. In het uiteindelijke boek staat er een foto van.”


Kaartspel
“Ik vraag mij af of mensen zich over veertig jaar nog zullen kunnen amuseren met eenvoudig menselijk contact. Alle aspecten van samen dingen doen, komen in een eenvoudig kaartspel terug: de spanning, de vreugde, de allianties, de intelligentie. Elektronische varianten vreten in op de menselijke interactie. Een boek kaarten op zich is niets, hé. Dat stelt niets voor, maar is tezelfdertijd zoveel. Breng de juiste mensen samen, zorg voor de juiste context en de 52 kaarten laten een nieuwe wereld opengaan.

Het eerste wat de kinderen altijd vragen als we eens een avond samen zijn, is: ‘Spelen we een spelletje?’ Ik vind dat toch opmerkelijk. Het kaartspel is een spel dat je kunt spelen zonder dat het leidt tot grote conflicten, dat is niet alle spellen gegeven.”

Guust Flater
“Strips verzinnebeelden voor mij het belang van humor en het belang van inlevingsvermogen. Ik vertrouw geen mensen zonder humor. Uit mijn stripbibliotheek pikte ik Guust Flater, maar het had evengoed een andere strip kunnen zijn. Ik ben ook grote fan van scenarist Jean Van Hamme (De meesters van de gerst, XIII, Blake en Mortimer…). Vooral De meesters van de gerst vind ik een luzarenstuk omdat die strip generaties bierbrouwers overspant. Ik ben ook bevriend met Merho (pseudoniem van Robert Merhottein, nvdr), de tekenaar van De Kiekeboes. Sommige strips uit mijn bibliotheek zien er nog vrij nieuw uit, andere zijn letterlijk bijna kapotgelezen. Strips of boeken verkoop ik nooit. Op boeken en fietsen besparen wij niet.”

“De dingen die hier in de kast staan en waar ik waarde aan hecht, belanden wellicht ooit eens op het stort. Genieten doe ik niet bij die gedachte, maar ik zou het vooral erg vinden als ze daar belanden omdat degene die ze weggooit dat doet bij gebrek aan verbeeldingskracht. Als alles voor jou volledig wordt doorgedacht, verlies je immens veel.”

Wegenkaart
“Deze verkreukte en lichtjes gescheurde wegenkaart heeft tegen mijn rug geplakt tijdens het fietsen en het wandelen. Die is nat geworden, bezweet. Ik heb er routes op aangeduid en de kaart werd op zo’n manier geplooid dat ze tijdens het fietsen gemakkelijk raadpleegbaar was. Nog steeds plan ik mijn fietsroutes nauwkeurig met de kaart. Mijn gps gebruik ik niet om routes te maken, enkel om te registreren. Elke rit analyseer ik nadien wel, maar mijn zicht is niet scherp genoeg om tijdens het rijden dat schermpje in de gaten te houden. Ik zou ook niet meer genieten van mijn tocht zelf, van het landschap dat er steeds weer anders uitziet. Veel van de mooie paden worden dichtgebouwd, helaas.

Chapeau voor Natuurpunt, dat toch probeert een dam op te werpen tegen de lintbebouwing en de verkavelingen om mooie stukken natuur en vergezichten te bewaren.”

Foto berg
“Binnen veertig, vijftig jaar zijn er geen gletsjers meer door de opwarming van de aarde. Zegt men toch. Nu al wordt deze berg – de Grote Matterhorn die ik fotografeerde vanop de Kleine Matterhorn – danig instabiel dat het gevaarlijk is voor alpinisten. Het ijs dat de berg deels bijeenhoudt (de permafrost) verdwijnt en stukken rots vallen naar beneden. Over enkele decennia ziet deze kanjer er wellicht helemaal anders uit. Ik vind dat vrij ingrijpend, omdat ik een groot deel van mijn leven heb doorgebracht in de natuur, in de bergen. Dit uitzicht, met die wolken die eruitzien alsof je erover kunt lopen tot aan de berg, zou ik zeker willen bewaren.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s