“Ik heb geen titel nodig om gelukkig te zijn”

‘Ik heb te veel verteld zeker?’, vraagt Tim al lachend aan het einde van het interview. ‘In de lagere school stond dat altijd op mijn rapport: Tim is een goede student, maar hij praat te veel.’ Het was inderdaad een goedgevuld, aangenaam gesprek waaruit vooral blijkt dat deze jonge notaris ook ‘maar een gewone mens’ is. ‘Ik sta, bij wijze van spreken, dichter bij de varkens dan bij de notarissen’, lacht hij verwijzend naar zijn grootouders-landbouwers.

Interview met Tim Vandersteen, notaris te Brugge sinds april 2015.

Zoals ik al vaker tijdens interviews met notarissen heb gehoord, is Tim ‘puur toevallig’ in het notariaat beland. ‘Tot een maand voordat ik besliste om rechten te gaan studeren wou ik landbouwingenieur worden, nadien dierenarts en nog later handelsingenieur. Maar ik ben dan toch voor mijn laatste optie, rechten, gegaan. Tijdens die studies koos ik economisch en fiscaal recht als specialisatie, niet direct materies voor het notariaat (lacht). Uiteindelijk heb ik dan toch de manama notariaat bijgestudeerd. Mijn studiestage is me toen zo goed bevallen, dat dat de doorslag gegeven heeft. Ik heb toen gezegd dat ik vóór mijn dertigste notaris wou worden. En dat is gelukt! Amper twee weken op voorhand weliswaar, maar het is gelukt (lacht). Ik heb in de verste verte geen familie in het notariaat. Mijn grootouders waren landbouwers, mijn mama verpleegster en mijn papa werkt in de haven van Zeebrugge. Ik ben de eerste notaris in de familie, de eerste in een lange, lange rij’, lacht Tim hartelijk.

Hoe bent u dan bij dit kantoor terechtgekomen?
‘Ik woon in Dudzele, een deelgemeente van Brugge, en had vernomen dat de zoon van notaris Van Caillie niet zou meedoen aan het examen. Aangezien notaris Van Caillie 67 jaar was, wist ik dat ik een kans maakte. We raakten in gesprek en van het een kwam het ander. In september 2014 ben ik naar hier gekomen. In februari 2015 ben ik benoemd en ik heb mijn eed afgelegd op 13 april 2015, de dag dat van notaris Van Caillie 67 is geworden.’

Wist u goed waaraan u begon?
‘Niet komende uit een notarisfamilie was het niet evident om zonder associé van start te gaan. En ik moet toegeven dat het wel zwaarder is dan ik dacht. Ik heb de neiging om nogal veel zelf te doen. Ik controleer bijvoorbeeld alle brieven die mijn medewerkers maken vooraleer ze verstuurd worden. Misschien ben ik wel een beetje een controlefreak, maar ik ben natuurlijk ook nog maar een beginnend notaris. Ik weet niet of ik dit werkritme binnen tien of vijftien jaar nog zal kunnen volhouden. Ik werk zeven dagen op zeven. Om acht uur ’s morgens ben ik op kantoor en ik ben nooit voor middernacht thuis. Ik slaap dus nooit meer dan zes uur. Op vrijdagavond stop ik wel op tijd, want dan ga ik graag nog iets drinken, maar zaterdagochtend om acht uur sta ik hier terug tot twee uur ’s middags. In het slechtste geval kom ik ’s avond ook nog een keer terug en zondagmiddag kom ik sowieso in de namiddag. Soms werk ik zelfs zondagnacht door om maandag met een propere bureau te kunnen beginnen. Ja, het is zwaar, maar ik wil het ook niet dramatiseren. Had ik het niet gewild, dan was ik er niet aan begonnen natuurlijk.’

Maar dat is toch onmogelijk een leven lang vol te houden?!
‘We zullen zien (lacht). Ik zal het u binnen 40 jaar laten weten (lacht luid). Nee, ik hoop dat ik dit niet zolang moet volhouden, want nu heb ik haast geen sociaal leven meer. In mijn schaarse vrije tijd, ga ik sporten. Dat vind ik heel belangrijk. Ik doe mee aan loopwedstrijden, speel squash en op zaterdag en zondag ga ik zwemmen. Ik doe dat om in conditie te blijven, maar ook omdat ik dat nodig heb.’

Uw kantoor telt dertien medewerkers. Hoe hebben zij op uw komst gereageerd?
‘Goed, heel goed zelfs. Ik ben daar in positieve zin van geschrokken. Ik had dat niet verwacht. Vergeet niet dat ik hier uiteindelijk de jongste ben (lacht). De meesten werken hier al heel lang. Iemand zelfs al 40 jaar! Normaal ging die samen met notaris Van Caillie op pensioen, maar om mij te helpen blijft hij nog een jaar. Ik denk wel dat het een voordeel is dat ik naar hier gekomen ben puur voor de overname. Als je eerst ergens vijf of tien jaar als medewerker werkt en dan opeens een trapje hoger gaat… dan is het een pak moeilijker volgens mij.’

Hebt u veel veranderingen doorgevoerd tegenover uw voorganger?
‘Nee, ik heb gewoon bestendigd wat er al was. Er zijn wel een aantal kleine dingen die ik onmiddellijk gewijzigd heb. Iedereen hier had bijvoorbeeld zijn eigen model van akte. Die heb ik vervangen door één model van akte. Ook het mergen van akten, waarbij een softwareprogramma automatisch enkele variabelen invult, heb ik ingevoerd. De afrekening mag ook niet langer in mijn brief staan, die moet in een apart document. En vroeger moesten alle brieven nagelezen worden, dat is nu niet meer het geval. Het is bijvoorbeeld niet nodig dat ik de inlichtingenbrief naar de syndicus te zien krijg.

Er zijn een aantal zaken waarvan ik liever zou hebben dat ze anders gebeuren, maar daarvoor is er een draagvlak nodig natuurlijk. Je kunt niet ergens toekomen en de hele boel zomaar veranderen. Zeker niet als je dertien werknemers hebt. Zij zijn hun manier van werken zo gewoon, dat als ik morgen alles ineens verander, ze waarschijnlijk weg zijn.’

Wat zijn voor u de leukste kanten van de job?
(Zonder aarzelen) ‘Het contact met de mensen. Een oplossing bieden voor hun problemen, dat is voor mij het leukste en het meest interessante van de job. Voor mezelf is een koopakte bijvoorbeeld niet zo aangenaam, zeker de lening niet, maar toch probeer ik elke akte wat amusant te maken. Uiteindelijk is dat voor de meeste mensen een grote gebeurtenis. Ik vraag steeds of ze akkoord gaan dat ik de akte niet volledig letterlijk voorlees, maar dat ik ze uitleg. Dat appreciëren de meesten wel. Het is beter dat ik aan een korte clausule, die juridisch heel belangrijk maar niet te begrijpen is, tien minuten besteed, dan aan een clausule die drie bladzijden lang is, maar waar maar één zinnetje echt belangrijk is voor de mensen.’

‘Ik wil dicht bij mijn cliënten en personeel staan. Ik wil niet worden aangesproken met ‘meneer de notaris’. Iedereen spreekt me aan met Tim en daar ben ik tevreden mee. Ik voel me niet meer dan een ander, dat ligt niet in mijn aard. Dat heb ik ook niet van thuis meegekregen. Ik heb geen titel nodig om mijn job goed te doen en ik heb geen titel nodig om gelukkig te zijn, verre van zelfs, liever zonder (lacht).’

En wat vindt u de minder leuke kanten van het notarisambt?
(Denkt lang na) ‘Het is niet dat er geen zijn hoor, ik denk alleen na hoe ik ze moet verwoorden zonder cru over te komen (lacht). Misschien de hoeveelheid werk? Die vele uren wegen soms wel door. Niet dat ik het niet graag doe, maar als ik op termijn nog een gezinsleven wil…’

‘Wat ik ook erg mis, is het juridische werk. Als notaris ben je vooral bezig met het verbeteren van brieven en akten. De juridische problemen zijn al op voorhand opgelost. Daar heb je natuurlijk medewerkers en juristen voor, maar ik mis dat wel. Als notaris ben je veel meer manager en veel minder jurist. Dat is wel een grote stap. Als je in een associatie stapt, heb je het voordeel dat de standplaatshouder zijn managementfuncties blijft uitoefenen en dat je als associé daar geleidelijk aan kunt in groeien. In mijn geval werd ik daar vanaf dag één als het ware ingesmeten. Personeelsbeleid is ook iets wat ik minder graag doe. Hier werken dertien mensen… daar kruipt toch wel wat tijd in.’

Leeft het imago van notaris als notabele nog volgens u?
‘Ja zeker. Ik zie dat hier ook bij mijn cliënten. Jonge mensen zien de notaris vooral als iemand die ze nodig hebben om een aankoop te doen. Maar oudere mensen beschouwen de notaris nog als een belangrijke figuur in de samenleving. Voor mijn testamenten bijvoorbeeld heb ik twee vaste getuigen die hier al twintig jaar komen. Ik heb hen al ontelbare keren gezegd: noem mij Tim, maar ze blijven ‘meneer de notaris’ zeggen. Ja, dat krijg je daar nooit meer uit hé (lacht).’


Tekst: Bo Bogaert – Foto’s: Lies Engelen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s