Een huis van vertrouwen

Twee jaar geleden verhuisde notaris Wouter Nouwkens zijn kantoor naar een meticuleus gerestaureerde oude boerderij. Ondertussen vervoegde ook een nieuwe associé het kantoor en houdt een heuse office manager zich bezig met het personeelsbeleid. Hoog tijd dus om even de temperatuur te gaan nemen, daar in Malle.

De voorgevel is verzorgd, maar behoorlijk discreet. De eerste maal dat we er passeerden, reden we er pardoes voorbij. Het echte schouwspel begint dan ook pas aan de achterkant, waar het contrast met de eenvoudige voorkant van de langgevelhoeve groot is. Achter een grote glaspartij zie je de medewerkers van het kantoor al noestig tikken op hun pc’s. Dat belooft voor de binnenkant. De grote pivoterende deur doet het beste vermoeden en we worden niet teleurgesteld: strakke meubels en witte muren, grote ramen en lichtstraten die veel daglicht binnenhalen, een gegoten betonnen vloer en zorgvuldig uitgekozen kunst komen op ons af als we binnenstappen.

Veel tijd om van het uitzicht te genieten hebben de medewerkers echter niet: het is erg druk in het kantoor. De wachtruimte zit vol, voortdurend bellen er cliënten aan en worden er andere terug naar de deur begeleid. Notaris Nouwkens ruimt nog snel zijn bureau op voor de fotograaf. ‘Dat zou ik anders ook gedaan hebben, hoor’, lacht hij.

De verbouwing van de boerderij was zowel een calvarietocht als een oefening in snelheid, zo blijkt. ‘Door allerlei perikelen met vergunningen en administratieve rompslomp heeft het vijf jaar geduurd eer we er aan konden beginnen’, steekt de notaris van wal. ‘Dat komt omdat we hier in agrarisch gebied zitten. Toen we eenmaal konden starten was echter alles op een jaar rond. Met dank aan een competente bouwfirma en een coördinator die alles in goede banen leidde.’

Rebelse carrossier
Lange tijd zag het er niet naar uit dat Nouwkens notaris zou worden en daar was ook een goede reden voor. ‘Ik moet er eerlijk in zijn: ik was geen geweldige student, een beetje een rebel zelfs’, lacht hij. ‘Ik ben er zelf ook jarenlang van uit gegaan dat ik carrossier zou worden, want het enige wat mij echt interesseerde was aan auto’s sleutelen. Iedereen dacht dat mijn zus notaris zou worden, want zij was de slimme van de familie (lacht).’

De rebelse carrossier begint dan toch maar aan een rechtenopleiding, met het idee van ‘we zien wel’. ‘Bijna tot mijn eigen verbazing bleek dat dit ook iets was wat ik leuk vond. Ik deed het oprecht graag en dan heb ik de klik gemaakt. Ik was bij de tweede lichting die aan het vergelijkend examen moest deelnemen en ik was er van de eerste keer door. En zodoende ben ik nu notaris (lacht).’

De zus werd uiteindelijk accountant, maar helemaal van vreemden heeft Nouwkens de juridische microbe toch ook weer niet. Zijn vader was immers al notaris, de eerste in de familie. ‘Ik was met hem geassocieerd van 2002 tot 2008’, vertelt hij. ‘Toen is mijn vader op pensioen gegaan en was het aan mij alleen. In die tijd zijn we wel flink gegroeid, van 800 à 900 aktes per jaar naar een goede 2.000 nu. Dat is ook de reden waarom we naar hier getrokken zijn: onze vroegere locatie was veel te klein geworden en we konden niet uitbreiden.’

In de koeienstal
Ondertussen stelt het kantoor een twintigtal mensen te werk (op één iemand na allemaal vrouwen, onder wie ook de echtgenote van notaris Nouwkens). Zij kregen onder meer een plaatsje in de oude koeienstallen van de boerderij en boven, op de eerste verdieping.

Sinds juni dit jaar is er ook een nieuwe associé aan het kantoor verbonden: notaris Tania Portier. ‘Ik was Wouter al tegengekomen in mijn eerste kandidatuur rechten in Antwerpen en hij heeft mij aangezet om notariaat te gaan doen’, vertelt ze. ‘Ik heb hier ook mijn twee stages gedaan en daarna heb ik de kans gekregen om te blijven. Ondertussen werk ik hier al bijna tien jaar.’

 

 

Spijt van zijn overstap van auto’s naar het notariaat heeft notaris Nouwkens allerminst, zegt hij. De voldoening die het beroep geeft, is net zo bevredigend als de geur van benzine en verbrand rubber. ‘Het mooie aan notaris zijn, is dat je mensen kunt geruststellen op stressvolle momenten in hun leven. Momenten waarop ze heel belangrijke beslissingen moeten nemen. Dat mensen je dan in vertrouwen willen nemen en een beroep willen doen op je kunde en ervaring, dat vind ik fantastisch. Een gelukkige cliënt die je spontaan en volledig vertrouwt, dat is…bangelijk. Ik kan daar echt bijna ontroerd door geraken, dat meen ik. Daar doe ik het ook voor. Oké, natuurlijk zijn wij ook ambtenaren die mee moeten zorgen voor een vlotte werking van het overheidsapparaat, maar daar zit voor mij niet de echte voldoening. De meerwaarde zit hem helemaal bij de mensen die hier elke dag over de vloer komen.’

Notaris Nouwkens omschrijft zijn studie als een ‘gezonde mix tussen gewone cliënten en zakelijke aktes’. ‘Ik schat dat ongeveer 60% gewone cliënten zijn en 40% vennootschappen’, rekent hij snel voor. ‘We zitten hier vrij dicht bij een groot bedrijventerrein en in de streek zitten ook heel wat grote aannemers, zij zorgen voor dat zakelijke gedeelte. Maar wat ik eigenlijk nog het allerliefste doe, zijn de openbare verkopen in het café. Omdat het een fantastische folklore is en ook wel omdat er een stukje ‘performance’ bij komt kijken (lacht). Het is hier een vrij landelijke streek en die traditie leeft nog heel fel, ja, en daar ben ik eigenlijk wel blij om. Een kantoor met een pure stadsmentaliteit zou niks voor ons zijn.’

Moderne managers
Dat alles wil echter niet zeggen dat moderne (zo je wil: stedelijke) managementtechnieken de notaris vreemd zijn, integendeel. ‘We zijn al een paar jaar bezig met het in kaart brengen van structuren en processen en zaken als clustervorming. We hebben ook een office manager in dienst die de tijd en dossiers verdeelt, die alle praktische beslommeringen oplost en die de werkdruk onder controle houdt. Ik geloof rotsvast dat gelukkige medewerkers voor gelukkige cliënten zorgen. Ik probeer mijn personeel dus zo goed mogelijk te soigneren en voor een zo goed mogelijke werksfeer te zorgen. We voorzien in soep en boterhammetjes, we gaan elke maand samen lunchen met heel het kantoor, we organiseren teambuildingweekends, … Dat zijn fikse investeringen, maar uiteindelijk worden we daar allemaal beter van.’

Notaris Portier is anderhalf jaar geleden mama geworden van een flinke zoon, zij weet dus ook na de werkuren wat gedaan. Bij notaris Nouwkens is de situatie anders. ‘Mijn kinderen zijn tien, twaalf en veertien’, zegt hij. ‘Als ik vrij heb, ga ik graag eropuit met het hele gezin. Een beetje als compensatie voor de vele uren die ik hier werk, ja. En voor de rest mag men mij ook altijd bellen om eens lekker te gaan eten met het bijhorende glaasje wijn.’

En de opvolging, is dat iets dat al in het achterhoofd speelt? ‘Nee, met kinderen van die leeftijd is dat nog ver weg, natuurlijk. Ik laat hen daar met veel plezier helemaal vrij in. Willen ze het notariaat in, dan is dat prima. Is dat niet zo, dan is dat voor mij even goed.’


Tekst: Frederic Petitjean – Foto’s: Emmanuel Crooÿ

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s