“Het notariaat heeft me de kans gegeven om mijn zin voor sociaal contact met interessante en uiteenlopende juridische thema’s te combineren”

Verkeer, brede straten, lichten, toeterende auto’s, veel mensen… Nee, we zijn niet in Brussel, wel in het centrum van Luik waar we notaris Aline Hugé ontmoeten, die als laatste de  Commissie Communicatie van de Conseil francophone (CF) vervoegde. In een kantoor met strakke lijnen en hoge plafonds, kijkt Aline Hugé terug op haar parcours en geeft zij haar visie op het beroep.

Haar weg naar het notariaat was er een zonder hindernissen. “Ik ben sinds iets meer dan tien jaar notaris. Mijn parcours verliep vlekkeloos en zonder specifieke voorafgaande voorbereiding. Toen ik afstudeerde aan de universiteit, was er nog geen vergelijkend examen. Dat is er pas later gekomen, maar toen was ik nog niet benoemd. Ik twijfelde toen om mee te doen. Mijn job als kantoormedewerkster beviel me goed. Een gesprek met vrienden kon me uiteindelijk overhalen. Ik slaagde van de eerste keer, beginnersgeluk allicht, maar ik denk ook voldoende professionele ervaring. Ik had het geluk niet onder druk te staan: ik was niet van plan om onmiddellijk te solliciteren en in mijn familie was niemand werkzaam in het notariaat.”

Het vervolg zelf is bijna van kinderlijke eenvoud: dat jaar waren er drie kandidaat-notarissen in Luik. Een gemeenschappelijke vriend stelt haar voor aan notaris-titularis Bruno Mottard die graag wil associëren. Na een half uur was de zaak beklonken en kon het avontuur beginnen.

Het concept associatie verloopt zo goed voor haar dat zij het jonge notariaat vandaag aanmoedigt om dezelfde weg in te slaan: “Momenteel hebben we het geluk dat associëren gemakkelijker is geworden en die kans moet je echt grijpen”.

Associés Aline Hugé en Bruno Mottard

Het notariaat voor zijn menselijke kant en consensus
Het beroep van notaris was geen roeping voor Aline Hugé die een juridische loopbaan bij de start van haar hogere studies niet meteen ambieerde. Besluiteloos als ze was, twijfelde ze eerder tussen psychologie en normaalschool. “Recht was uiteindelijk een rationele keuze, een keuze die de meeste toekomstmogelijkheden bood, maar zonder groot enthousiasme werd aangevat. Ik heb er bovendien lang over gedaan om iets te vinden wat me aanstond.” In haar derde licentie volgt ze haar eerste lessen notariaat en ontdekt ze een reële interesse voor het vak, zoals ze ons uitlegt: “Ik kreeg de kans om mijn zin voor sociaal contact met interessante en uiteenlopende juridische thema’s te combineren”.

Aline Hugé, die weinig conflictgericht is, vertrouwt ons ook toe dat ze het notariaat boven de balie verkoos omwille van zijn consensus.

“Ik ben nogal geneigd tot objectiviteit en heb het er vaak moeilijk mee om voor één iemand partij te kiezen. Ik zie het goede van beide kanten. Ik denk dat dit eerder een goede zaak is in het notariaat.”

Een kantoor leiden of de kunst van het componeren
Wanneer Aline Hugé zich met Bruno Mottard associeert, zijn ze in totaal met drie voor al het werk, met een medewerkster die diverse taken op zich neemt. Sindsdien is het kantoor uitgebreid en telt het, naast 2 notarissen, ook 7 medewerkers. “Dit kan weinig lijken vergeleken met bepaalde grote Brusselse kantoren bijvoorbeeld. Voor mij betekent dit echter een grotere rol als manager, een plicht om eerst de mensen te managen en pas dan de dossiers. Met negen werk je niet op dezelfde manier als met drie. Dit vergt verschillende instrumenten, organisatie, communicatie, enz. Hard werk waar je constant mee bezig bent. Vandaag zijn we zelfs van zijn mening dat dit een beetje nipt is en we relatief overbelast zijn met de nieuwe taken die ons werden toegevertrouwd.” Het leiden van kantoor is inderdaad niet gemakkelijk, maar bij Aline Hugé en Bruno Mottard primeert een goede sfeer: “Onze ploeg is fantastisch en er heerst een goede sfeer. Het is fijn om de mensen ’s morgens lachend en gemotiveerd te zien toekomen ondanks de hoge werklast”.

Voor de cliënten is dit uiteindelijk een beetje hetzelfde. Hoewel Aline Hugé aangeeft dat zij zoveel mogelijk tijd probeert vrij te maken voor haar cliënten, verstopt ze niet onder stoelen of banken dat de groeiende administratieve verplichtingen het er niet eenvoudiger op maken. “Het contact met de cliënten, daar haal ik mijn persoonlijk plezier uit en is zeker een van de aspecten die ik in het notariaat verkies. Het geeft ook de toegevoegde waarde aan ons beroep. Maar sinds enkele jaren ontbreekt het ons steeds vaker aan tijd. Mijn doel is om de organisatie van het kantoor te herbekijken, net om dit menselijk aspect te bevorderen.”

Het notariaat: gisteren, vandaag en morgen
Aanvankelijk was Aline Hugé nogal van het dromerige type. “Dit is de visie die mijn toenmalige stagemeester, een idealist, me heeft meegegeven. Bij mijn aankomst werd ik echter met een heel andere realiteit geconfronteerd.” De ligging van haar kantoor, midden in het centrum van Luik,  betekent dat ze regelmatig in contact komt met tal van confraters van diverse horizonten. Deontologie en collegialiteit zijn primordiaal om een aangenaam werkklimaat te kunnen behouden. De concurrentie die onvermijdelijk is, maakt het soms moeilijk maar Aline Hugé weigert om terrein prijs te geven op de essentiële waarden van haar beroep. “Dit aspect heeft mijn visie op het beroep veranderd. We blijven ondanks alles een bevoorrechte sector, hoewel het zeker complexer is dan vroeger. Ze betreurt de manier waarop het contact met de ambtenaren geëvolueerd is, dat te onpersoonlijk is geworden. “Dit valt min of meer samen met de lancering van de applicatie eRegistration. Ik denk dat de administratie heel wat moeilijkheden ondervindt op informaticavlak, met een personeelstekort kampt en dat zich dat logischerwijs uit in motivatieverlies. Onze relatie kan niet anders dan hieronder te lijden hoewel ik ons als partners beschouw. ”

 

Over de toekomst van beroep heeft Aline Hugé eerder gemengde gevoelens. Hoewel zij de administratieve werklast vreest, gelooft ze meer dan ooit in de publieke en sociale rol van de notaris: “Sinds enkele jaren is dossierbeheer duidelijk ingewikkelder geworden. Dit is structureel, ik denk niet dat het zal verbeteren. Ik ben daarentegen veel positiever over het toenemend aantal taken dat aan de notaris wordt toevertrouwd, die zo een onontbeerlijke schakel blijft voor een goede publieke werking. Het notariaat wordt zich eveneens geleidelijk aan bewust van het belang van een goede communicatie. In tegenstelling tot wat gedacht wordt, zijn we nog een van de enige beroepen die gratis diensten kunnen verlenen”.

Commissie Communicatie
Sinds kort maakt Aline Hugé deel uit van de Commissie Communicatie. Hoe ze daar terechtgekomen is? “Ik was al enkele jaren actief voor de Commissie externe relaties van de Provincie Luik. De grote publieksconferenties hebben met die richting uitgeduwd. Ik beschouw mijn rol als woordvoerder overigens als een verlenging ervan.” Het grote publiek informeren is essentieel, en vooral onontbeerlijk in haar ogen:

“Het notariaat heeft er baat bij met het grote publiek en de bedrijven te communiceren om recht begrijpbaar te maken en vooral de noodzaak van de notaris, het belang van zijn rol en de handelingen die hij stelt, uit te leggen. Communicatie is noodzakelijk. We mogen communicatie niet zien als een last, maar als een kans om ons beroep meer bekendheid te geven. Ik zie mijn nieuwe functie als pedagogisch, misschien een middel om mijn huidige werk en mijn vroegere professionele verwachtingen met elkaar te verzoenen”.


Tekst: Valérie Nouille – Foto’s: Denis Erroyaux

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s