Bloed, zweet en tranen tijdens de Oxfam Trailwalker 2015

Begin dit jaar werd mij gevraagd of ik met een team van de KFBN wou meedoen aan de Oxfam Trailwalker. Euh, de Oxfam wat? Een sportieve uitdaging waarbij in team van vier samen honderd kilometer in dertig uur tijd gewandeld moet worden. En dat in de Hoge Venen. Na een kort moment van zelfreflectie bedank ik vriendelijk. Maar ik wil het team wél steunen als supporter!

Uiteindelijk zullen Axelle Dekeyser, Lore Halbardier, Thomas Nyssen en notaris Benoît Ricker als ‘Les 4 cents coups’ (team 119) de KFBN verdedigen. Benoît Beeldens (Nationale Kamer van notarissen), Margaux Dewitte (Vlanot) en ikzelf zullen hen het hele traject begeleiden.

In de maanden vooraf wordt er getraind en het nodige inschrijvingsgeld ingezameld. We verkopen broodjes en taarten, organiseren diners en dankzij de gulle bijdrage van de KFBN verzamelen we 2.115 euro. In de weken voorafgaand aan de Trailwalker komen we verschillende keren samen om tactieken en strategieën te bespreken. Gelukkig kunnen we hierbij rekenen op ons geheim wapen: Benoît Beeldens. In 2009 deed hij met zijn vrouw, schoonbroer en een vriend al eens mee aan de Trailwalker. Zij strandden toen op amper 20 km van de finish. Dankzij die ervaring kent Benoît het gebied erg goed en heeft hij heel wat tips op het gebied van voeding, schoeisel, enz.

Zodoende zijn we, Benoît B., Margaux, Lore en ik, vrijdagmiddag 28 augustus onderweg naar Eupen waar we een studio gehuurd hebben voor het weekend. Aangekomen trekken we met z’n allen naar de supermarkt om de voorraad voor het weekend in te slaan. Met de collega’s boodschappen doen, het is eens iets anders. Druk discussiëren we over de verschillende etenswaren. Gaat dat niet te zwaar op de maag liggen? Verteert dat wel goed? Hebben we daar echt zoveel van nodig? Gaat dat niet te weinig zijn?
We zijn nog in de winkel als we telefoon krijgen van de andere teamleden. De laatste afspraak van notaris Ricker loopt uit, zij zullen pas om negen uur in Eupen arriveren. Oei… de spanning stijgt al een beetje en we beslissen om onze plannen om te gooien. We zullen niet naar de barbecue van Oxfam gaan, maar zelf een maaltijd bereiden in de studio. Hup, terug de winkel in om nog meer ingrediënten.

Zodra iedereen gearriveerd is, maken we er nog een korte gezellig avond van. De stappers willen op tijd naar bed, om zeven uur worden ze aan de start verwacht. Na een korte nacht met weinig slaap spelen de wandelaars nog snel een ontbijt van spaghetti met bruine suiker, hardgekookte eieren en sinaasappelen naar binnen.

Het is elf uur als we ons team voor de eerste keer terugzien in het Duitse stadje Mützenich. Ze hebben nu 20 kilometer in de benen en de sfeer is opperbest! De zon schijnt, een bandje speelt vrolijke deuntjes en supporters onthalen de wandelaars al klappend. De voeten worden al eens gelucht, kousen verwisseld en pleisters preventief gekleefd. Benoît R. hoopt dat zijn achilleshiel zal standhouden. Het is een zwakke plek die hem tijdens de trainingen ook al parten speelde. Na een half uurtje vertrekken onze trekkers weer vol goede moed.

Wij besluiten om hen te verrassen en rijden naar het toeristische Monschau. Een Duits stadje op de grens met België vooral bekend om zijn feeërieke kerstmarkten, peperkoeken huisjes en historische gebouwen aan de oever van de Roer. Nietsvermoedend wachten we ‘Les 4 cents coups’ daar op met een spandoek. Wanneer ze ons in de gaten krijgen, vliegen de armen in de lucht en grijnzen ze breed. Het is duidelijk dat ze ons gebaar appreciëren. We omhelzen elkaar en spreken hen moed in. Tegelijkertijd manen we hen aan om geen tijd te verliezen en door te stappen.

Na een korte pauze op een van de gezellige terrasjes in Monschau en na de voorbereiding van de volgende maaltijden rijden we door naar de controlepost in Sourbrodt.  We arriveren nog op tijd om ons team te onthalen. Een geluk, want het blijkt nodig te zijn. De eerste vermoeidheid en kwaaltjes hebben toegeslagen. Benoîts achilleshiel speelt op en hij heeft last van blaren. Hij laat zich verzorgen bij het Rode Kruis en laat zich masseren. Ook Axelle en Lore gaan voor een massage. Ver weg van de wereld laten zij zich onder handen nemen. Het moet gezegd worden, de hele organisatie van de Oxfam Trailwalker is on-be-ris-pe-lijk. Ongelooflijk wat die honderden vrijwilligers hier klaarspelen. Niet alleen hun professionele aanpak verdient een pluim, ook de vriendelijkheid waarmee ze te werk gaan is opvallend. Chapeau!

In alle eerlijkheid, daar op het voetbalplein hebben wij als supporters de eerste twijfels over de goede afloop van deze onderneming. Tweeënveertig kilometer zijn we ver. En het is alsof het team nu pas beseft wat er hen nog te wachten staat. Er wordt overwogen of ze vannacht niet een paar uurtjes in het natuurpark Hoge Venen kunnen slapen. Maar Benoît B. is onverbiddelijk. Geen sprake van, veel te gevaarlijk. Slapen op dat punt van het parcours brengt ook het risico van opgeven met zich mee. We spreken hen moed in, toveren rijsttaart en snoep boven en zetten hen terug op weg. Aan ieder checkpoint moet de groep immers ook voor een bepaald tijdstip uitchecken. Zijn ze te laat, dan mogen ze niet verder gaan.

Wij vertrekken naar Botrange, het hoogste punt van België (694 m) én halfweg het parcours. Aan de voet van het Signaal stellen we onze tafel op en beginnen we te koken. Er staat alweer pasta op het menu. We maken ons een beetje zorgen over het tempo van ons team. Om kwart na zeven moeten ze hier uitchecken. Opnieuw slaan we aan het analyseren van hun tijden en toestand. We maken elkaar zenuwachtig en kalmeren elkaar tegelijkertijd. Natuurlijk gaan ze de finish halen!
Om tien voor zeven komt ons team erdoor. Wat zijn we blij ze te zien! Ze installeren zich aan tafel en in snel tempo spelen ze hun avondmaal naar binnen. Alleen Thomas heeft nog de moed en energie over om zes meter omhoog te klimmen en op zevenhonderd meter hoogte te declameren hoe geweldig de pasta is! Veel tijd om met elkaar te praten, krijgen we niet. De avond begint al te vallen en het vertrek dringt zich weer op.

Met een klein hartje sturen we onze vrienden de nacht in. Bezorgd over hoe ze deze etappe gaan doorkomen. We zullen hen immers pas over 30 km (!) terugzien. Als magere troost zal een volle maan bij helder hemel hen de hele nacht begeleiden. Als er één ding is waar iedereen het over eens is, dan zijn het wel de perfecte weersomstandigheden van deze editie. Niet te warm overdag, zwoel ’s nachts. We zwaaien de wandelaars nog een keer na en profiteren er zelf van om wat te gaan eten en te slapen.

03u30. Een verrassend telefoontje. De groep is gesplitst. De dames hebben de heren achter zich gelaten en racen nu naar het checkpoint aan de stuwdam van Gileppe met in gedachten maar één ding: even gaan slapen. Lore vraagt ons om hun slaapzakken tegen vijf uur te brengen. Om kwart voor vijf krijgen we bericht van Lore. Ze zijn nog sneller gaan stappen en liggen voor op schema. De slaapzakken zijn niet meer nodig. Ze hebben al een bed weten te bemachtigen en vragen ons om hen tijdig te wekken.

Het is duidelijk dat Gileppe dé checkpoint is waar geslapen wordt. Overal verspreid op de parking, in de berm liggende slapende wandelaars. De een al wat comfortabeler dan de andere. We vinden Axelle en Lore terug in de tenten, zij aan zij, op een matras door Oxfam voorzien. Even later arriveren ook Benoît en Thomas. Thomas besluit om ook even te gaan liggen. Twintig minuutjes, niet langer. Wanneer ik hem na dat poosje wek, springt hij meteen recht. ‘Ah, dat heeft deugd gedaan!’, roept hij uit. Het mag gezegd worden, los van de prestaties van alle wandelaars, is Thomas’ karakter bewonderenswaardig. Tijdens de hele Trail zal hij niet één keer zuchten, kreunen of klagen. Alsof dit wandelingetje hem weinig moeite kost. Benoît profiteert van deze stop om zijn voeten te laten verzorgen en zich te laten masseren. En opnieuw slaan wij, de supporters, aan het koken. Opnieuw serveren we pasta. Al is de zin om te eten ver te zoeken bij onze stappers.
Om kwart na zes, na amper een uurtje slaap, maak ik de meisjes wakker. Ze hebben weer maar een kwartiertje de tijd om uit te checken. Niet fijn! Er is zelfs geen tijd meer om de voeten te laten verzorgen. Nog half slapend spoeden ze zich om te vertrekken. Maar wetende dat de volgende controlepost slechts 7 km veraf is, geeft moed. Zeker omdat daar vrienden en familie hen zullen opwachten en vergezellen tijdens de laatste 10 km.

Wij kramen op en rijden onmiddellijk door naar de laatste tussenstop in Goé, op 89,6 km. Het wachten daar duurt lang. Onrustig vertellen we elkaar wat een prachtprestatie onze collega’s al hebben neergezet. De finish is in zicht! Nu kan het toch niet meer fout lopen?
Team na team druppelt de sporthal binnen. Team 119 laat op zich wachten. Ze zitten al een kwartier achter op het door ons uitgerekende schema… Zou Lore toch te veel pijn hebben aan haar voeten? Heeft de achilleshiel van Benoît het begeven? We besluiten hen niet op te bellen om hen niet op te jagen en wachten geduldig af. Wanneer ons team arriveert, is het weerzien met hun familie en vrienden hartverwarmend. Iedereen, inclusief wij, krijgen een warme knuffel van Lores mama die nu al zichtbaar geëmotioneerd is. Positieve vibes hangen in de lucht. Iedereen gelooft er in. Een stop aan het Rode Kruis is zelfs niet meer nodig. Het is nu niet het moment om risico’s te nemen. Schoenen die aan zijn, blijven aan.

Voor de laatste keer, vol vertrouwen deze keer, sturen we ‘Les 4 cents coups’ op pad. Tien kilometer later zien we hen terug in Kettenis (Eupen). De cirkel is rond. De honderd kilometer zijn bedwongen. Onder een stralende zon overschrijden ze de finish. Wat volgt kunt u zich wel inbeelden. Gejuich, vreugdekreten, tranen, stevige knuffels en opluchting alom. We openen een fles bubbels en klinken samen op dit geweldige avontuur mét happy end!


Tekst en foto’s: Bo Bogaert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s