Tijdcapsule. Eric Domb, de man achter Pairi Daiza, over zijn nalatenschap.

Wat wil u aan uw nakomelingen doorgeven? Welke sporen wil u achterlaten? Welke waarden staan centraal in uw leven en zijn volgens u essentieel voor de toekomstige generaties? Notarius vroeg aan Eric Domb een korte voorstelling van zichzelf aan de hand van wat hem na aan het hart ligt.

Eric Domb

Bestemming nr. 1 in het hart van de Belgen, vooral sinds twee onweerstaanbaar schattige panda’s er vorig jaar hun intrek hebben genomen. Pairi Daiza weerspiegelt wat zijn eigenaar is: een rolmodel voor het doorgeven van waarden en hoop.

“De komende jaren zou ik in dit park de werelden willen verzamelen die het meest representatief zijn voor onze prachtige planeet. Met ook graag een verloren wereld gewijd aan verdwenen beschavingen en diersoorten in een park waar behalve flora, fauna en architectuur, ook denkwijzen bij elkaar gebracht worden.”

U bent net terug uit China. Bent u steeds op zoek naar nieuwe ideeën?
“Ik heb een prachtige reis gemaakt naar de provincie Sichuan, niet alleen de provincie van de panda’s maar ook van de beste lantaarnmakers. We zijn van plan om het park in de winter met deze bijzondere lantaarns te verlichten. Ik hou steeds in gedachten dat ik met anderen mijn ontroering tegenover de wonderen van de wereld wil delen. Ik denk, in alle bescheidenheid, dat mijn werk niet helemaal overbodig is. Veel Belgen worden wakker met niet al te vrolijk nieuws op de achtergrond. Mijn rol – en dan zou ik het niet zozeer mijn missie durven noemen – en mijn vreugde bestaan erin tegen de stress uit onze omgeving in te gaan door de wonderen van onze planeet in al haar facetten te tonen en eraan te herinneren dat ook de mens tot het beste in staat is. Deze wonderen brengen tot bij mensen die niet de kans krijgen om te reizen of zich te cultiveren, maakt mij heel erg blij.”

Eric Domb

Met een vader die chirurg is en een moeder die kunsthistoricus is, is het doorgeven van zin voor schoonheid en nieuwsgierigheid in uw familie ongetwijfeld steeds belangrijk geweest.
“Ik erken dat ik mij in een bevoorrechte positie bevond en verwend ben geweest door ouders die mij dit onschatbare cadeau gegeven hebben, namelijk zin voor schoonheid ontwikkelen. Cultuur kan positief of negatief worden overgebracht, zoals een sokkel waarop een kind kan verderbouwen en kan verkennen of zoals een gewicht dat hem gaat verstikken in een wereld die anderen buitensluit. Ik heb geluk gehad dat ik kon opgroeien in een omgeving die mij een open kijk gaf op de wereld, op andere levenshoudingen en andere waarheden. Dat is wat me de dag van vandaag drijft.  Schoonheid is universeel en raakt ieder van ons in het diepste van zijn ziel. Als onze bezoekers zich goed voelen in onze tuinen, dan wil dit zeggen dat we ze waarheidsgetrouw en respectvol ontworpen hebben, met een eeuwenoude aandacht voor welzijn en sereniteit.”

Wat hebben uw ouders u, naast deze twee begrippen, nog doorgegeven?
“Nooit tevreden zijn met wat je hebt en altijd je grenzen verleggen. Al had ik mirakels verricht, dan nog had mijn familie er rustig onder gebleven. Gemakkelijk haalbare doelstellingen vooropstellen was nooit onze filosofie, maar wel “Stel jezelf de doelstellingen voorop waarvan je droomt”, en daar ligt een enorm verschil. Een dergelijk onderricht moedigt je aan om verder te gaan.  Door steeds jezelf te willen overtreffen vergeet je soms van het nu te genieten. Ik heb nog heel wat bij te leren op dat vlak.  Ik denk dat ik er wel zal geraken… wanneer ik groot ben!”

En hoe bent u met uw eigen kinderen?
“Ik heb dezelfde tekortkomingen als mijn ouders en wil hen steeds tot het uiterste duwen. Wat me niet belet van hen te houden en hen aan te moedigen.”

Heeft u voorwerpen die u dierbaar zijn en die u zou willen doorgeven?
“Ik kreeg ooit van mijn grootvader langs moederszijde een houten olifant cadeau. De olifant is mijn lievelingsdier omdat hij zoveel gemeen heeft met de mens door zijn gevoeligheid en zijn drang naar kennis. Een olifant leert zijn hele leven lang. Hij herinnert me ook aan de verhalen die ik als kind las. Dit dier geeft het karakter van mijn grootvader vrij goed weer die als een god voor mij was tijdens mijn kinderjaren. Ik ben erg gehecht aan dit beeldje.”

Eric Domb en zijn passie voor olifanten. Een liefdesverhaal ontstaan in zijn kindertijd. “Ik kreeg ooit van mijn grootvader langs moederszijde een houten olifant cadeau. De olifant is mijn lievelingsdier omdat hij zoveel gemeen heeft met de mens door zijn gevoeligheid en zijn drang naar kennis. Dit dier geeft het karakter van mijn grootvader vrij goed weer die als een god voor mij was tijdens mijn kinderjaren. Ik ben erg gehecht aan dit beeldje.”

Eric Domb draagt in zich een enorme drang om te leren, te ontdekken, anderen te ontmoeten om inspiratie te kunnen opdoen uit de mooiste denkwijzen, de meest respectvolle en onbaatzuchtigste filosofieën. De olifant raakt hem diep. Het is geen toeval dat het ‘Olifantenbad’ in het Koninkrijk Ganesha een van de grootste attracties is in Pairi Daiza:

  • Menselijkheid
    De olifant is een dier dat enorm veel gelijkenissen vertoont met de mens. Een babyolifant zou niets zijn zonder de opvoeding van zijn moeder en zijn omgeving.
  • Cultuur
    De mens heeft, doorheen zijn evolutie, zijn instinct verloren. Hij heeft nood aan educatie. Cultuur maakt een mens tot mens. Hetzelfde geldt voor de olifant die dingen aanvoelt en bijvoorbeeld in staat is om zijn kracht te verbergen. We gebruiken vaak de uitdrukking ‘een olifant in een porseleinkast’, maar ik verzeker u dat een olifant in een dergelijke situatie niets zou breken… behalve wanneer hij dit zelf beslist!
  • Vrijgevigheid
    Hij kent toegewijde moederliefde en een grote zin voor solidariteit.
  • Kindertijd
    Dit dierbaar beeldje, met zijn rechtopstaande slurf, herinnert me aan de verhalen die ik als kleine jongen las, waarin stond dat een olifant zijn slurf hoog in de lucht moest houden, anders bracht dit ongeluk. Ik denk dikwijls aan mijn grootvader en daarom ben ik zo gehecht aan dit voorwerp.
  • Nieuwsgierigheid
    De olifant leert zijn hele leven lang. Hij wordt steeds slimmer en slimmer en verwerft meer en meer kennis naarmate hij ouder wordt. Buitengewoon! Bovendien is de olifant het hart van Pairi Daiza.

Zal uw park een spoor van u achterlaten? Zullen uw kinderen dezelfde weg opgaan?
“Ik heb steeds het idee trachten door te geven dat passie tot grootse dingen kan leiden. Ik heb hierover vaak in scholen getuigd. Ik heb dit ook thuis gedaan, bij mijn drie kinderen. Ik heb hen steeds gezegd dat ze zich niet in mijn dromen mochten opsluiten, maar hun eigen dromen moesten najagen. Ik ben dus in mijn eigen val gelopen: mijn oudste zoon, gepassioneerd door fysica, is burgerlijk ingenieur in een informaticabedrijf en ziet een carrière in het park voor het ogenblik niet zitten, net zoals mijn andere kinderen. Ik denk dat verderleven na de dood betekenis heeft als we iets nuttigs van ons zelf kunnen nalaten, aangenaam voor anderen. Ik heb nog tal van plannen voor dit park en ik denk er vaak aan wanneer ik op een van mijn talrijke reizen in een gevaarlijke situatie terechtkom.”

Uw oorspronkelijke droom is op twintig jaar tijd weinig veranderd.
“Ik hou een bittere herinnering over aan de tijd dat ik het domein kocht. Een hooggeplaatst ambtenaar aan wie ik een exploitatievergunning vroeg, lachte me in mijn gezicht uit toen ik hem zei dat ik een park wou oprichten en in het kasteel, in erbarmelijke staat, verantwoordelijken van verschillende religies en filosofieën wou samenbrengen om hun visie op de wereld uit te wisselen.  Ik heb steeds de behoefte gehad om op zoek te gaan naar de spirituele rijkdommen die ons geboden worden en die behoefte heeft zich in de loop der jaren alleen maar versterkt doordat ik me vrijer voel. Het succes van het park laat me net toe nog vrijer te zijn. Pairi Daiza betekent ‘tuin beschermd door een muur’, in feite de etymologie van het woord ‘paradijs’ in het Oudperzisch. En dit paradijs moet een plaats zijn waar onze vijf zintuigen geprikkeld worden, onze geest gestimuleerd wordt en ons hart lacht.”

Eric Domb

Eric Domb - Hors du temps


Wie is Eric Domb?
Eric Domb is een humanist met een even drukke agenda als een minister. Toen hij besloot om het abdijdomein van Cambron-Casteau, nabij Aat, te kopen om er een dierenpark van te maken, dacht iedereen dat hij niet goed bij zijn hoofd was of zelfs gek was. Maar Eric Domb, verkozen tot Waal van het jaar 2014, had gelijk dat hij zijn droom wou waarmaken. Domb was aanvankelijk actief als advocaat, maar was graag arts geworden. In 1994 richtte hij Parc Paradisio op dat in 2010 tot Pairi Daiza omgedoopt: een unieke plaats met fauna en flora van over de hele wereld, een ontmoetingsplaats voor cultuur en verlichting. Eric Domb is dokter in de schoonheid geworden.


Tekst: Gilda Benjamin – Foto’s: Thomas De Boever

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s