Wivina Demeester over Monnikenheide: 40 jaar zorg en ondersteuning

We ontmoeten Wivina Demeester samen met notaris André Michielsens, een jarenlange kennis van de ex-politica. Ons interview vindt plaats in haar woning die gelegen is op het terrein van Monnikenheide. De grens tussen privé en instelling is hier flou en dat is niet zo raar: de reden voor Wivina om met Monnikenheide te beginnen, is erg persoonlijk.

Wivina Demeester
Wivina Demeester

“In 1967 werd onze zoon Steven geboren”, vertelt ze. “En hij bleek het syndroom van Down te hebben. En wat eerst als een zware domper aankwam, hebben we omgebouwd tot iets positiefs. Twee jaar later zijn we de plannen gestart om Monnikenheide op te richten, als kort verblijfscentrum voor personen met een beperking. En in 1973 was het eerste gedeelte klaar.”

Hoeveel bewoners hadden jullie toen?
Wivina Demeester: “We hadden 35 bedden, maar zij bleven maar voor korte tijd, dus we hadden zowat 300 à 400 gasten per jaar. Nu hebben we nog altijd tien plekken voor kort verblijf voor zowat 180 gasten. En daarnaast zijn er 135 plekken voor permanente bewoners of personen die hier in dagverblijf komen.”

Hoeveel werknemers zijn er aan de slag?
WD: “Dat is ongeveer één op één, we hebben een 170 werknemers of 140 full time equivalenten. Het is ook een zeer arbeidsintensieve baan, we hebben verschillende cliënten met een vrij zware beperking, gasten in een rolwagen of met een mentale leeftijd van één of twee jaar…

Je mag de job niet onderschatten, maar je krijgt er duidelijk gelukkige bewoners voor terug en daar doen we het voor.

André Michielsens: “Ik ken persoonlijk twee gasten die hier verblijven en als ik vergelijk hoe zij waren voordien en hoe ze zijn sinds ze hier verblijven… dat is een wereld van verschil. Ik denk dat ze zich hier goed voelen.” “Al onze gasten zijn hier gelukkig. En dat is onze betrachting”, voegt Wivina eraan toe.

Notarius_Monnikenheide_JonasVerhulst-22

U noemt de bewoners ook bewust ‘cliënten’.
WD: “Ja, omdat ik vind dat we hen een dienst moeten verlenen. Zo staat het ook in onze missie: we willen uitmunten in een warme en professionele dienstverlening en maximaal aanbieden wat voor hen mogelijk is, dat is altijd het uitgangspunt. Als je dat niet doet, ga je heel snel verzanden in “verzorgen” en het moet meer zijn dan dat.”

Hoe ging Monnikenheide samen met de start van uw politieke carrière?
WD: “Ik gaf eerst les aan een middelbare school, maar door de oprichting van Monnikenheide kreeg ik een beetje lokale bekendheid, je kent dat wel. En toen kwam men aan mijn mouw trekken om in de politiek te gaan. Ik werd overtuigd door het argument “wat je hier in het klein hebt gerealiseerd, zou je ook in het groot kunnen doen”.

En dat is ook zo, want ik heb verschillende wetten gemaakt en voorzieningen gecreëerd voor gehandicapten.

Welke activiteiten voorzien jullie hier voor de bewoners?
WD: “Oh, dat zijn er wel wat, hoor. We hebben een eigen bakkerij waarvan we de producten op de markt verkopen, er is een groentetuin, ze kunnen in het veld werken, er is een atelier met weefgetouwen, een zwembad voor zwemtherapie, ze kunnen paardrijden, we doen veel aan schilderen, noem maar op. Er zijn ook projecten met tijdelijke, gespecialiseerde begeleiders: workshops theater, we hebben ooit een circusvoorstelling gemaakt… Het gaat echt heel breed. Maar met dien verstande dat alle activiteiten aan de mogelijkheden van de bewoners worden aangepast, uiteraard.”

Is het gebrek aan opvang nog altijd zo nijpend als vroeger?
WD: “Het aantal plekken is de laatste jaren wel gegroeid, maar de bewoners worden ook allemaal ouder. Onze oudste bewoner is 90. Vroeger was 65 al oud. De samenleving vraagt ook veel meer. De ouders hebben een job, dus er moet opvang zijn. Ze kunnen tot hun 21ste naar het onderwijs, maar dan willen zij ook ergens wonen. Daarnaast moeten ze ook kunnen ontspannen, werken, leren, spelen… En dat moeten wij allemaal aanbieden. Zo maak je hen ook het gelukkigst: door hen een goed, zo normaal mogelijk leven aan te bieden. “Inclusie” heet dat tegenwoordig met een mooi woord, maar wij doen dat al veertig jaar (lacht).”

Notarius_Monnikenheide_JonasVerhulst-32 Notarius_Monnikenheide_JonasVerhulst-48 Notarius_Monnikenheide_JonasVerhulst-28

Wat heeft u nog allemaal op het programma staan voor Monnikenheide?
WD: “Ons laatste project is dat we een nieuwe woning gaan bouwen ter vervanging van een bestaande. En dat we drie woningen gaan verbouwen in fases, zodat de dienstverlening continu blijft. En we gaan ook nog wat plekken bij creëren, dat staat ook nog op de agenda.”

Uw laatste ministerpost dateert van ‘99. Hoe kijkt u terug op die periode?
WD: “Het was heel anders dan dit, natuurlijk. Maar ik ben blij met wat ik heb kunnen doen, ik heb veel kunnen realiseren in veel verschillende sectoren, van begroting en financiën over gezondheidszorg en welzijn tot overheidsgebouwen. Ik heb veel wetten kunnen maken, ik heb budgetten in evenwicht kunnen brengen, ik kijk daar toch wel met tevredenheid op terug.”

AM: “En de successierechten hervormd! De splitsing tussen roerend en onroerend goed kwam van u, heel belangrijk voor het notariaat (lacht).”
Om af te sluiten: houdt ons erfrecht al genoeg rekening met kwetsbare personen?
AM: “Nee, daar ligt toch nog een fikse uitdaging, denk ik. In het hele verhaal is er nog één specifiek probleem: waar staat de familie? Hoe speel je je vermogen door aan enerzijds de familie en anderzijds een kwetsbare persoon? Daar moet werk van gemaakt worden.”

WD: “Ik zie zulke gevallen ook hier. Er zijn cliënten die verlengd minderjarig zijn verklaard en een som erven van hun ouders. De broers of zussen zouden dat geld heel graag naar Monnikenheide zien gaan en dat kan niet omdat de persoon onbevoegd is verklaard. Doodjammer.”

AM: “Ons erfrecht is nog Napoleontisch, wij volgen de bloedlijn. In principe komt de erfenis toe aan de kinderen. Nu is er al een zijstapje naar de partner, maar dan stopt het. Als een kwetsbare persoon een som erft, kan hij daar niks mee doen en bij zijn overlijden komt dat terug naar de familie, minus de successierechten. Maar derden kunnen daar moeilijk van profiteren. Er zijn technieken als het restlegaat, maar eigenlijk zou dat veel beter geregeld moeten zijn, dat is zeker nog een lacune in het erfrecht.”

Notarius_Monnikenheide_JonasVerhulst-11

Hoeveel kost het om Monnikenheide draaiende te houden?
WD: “Ongeveer 8,8 miljoen. Dat is puur het budget voor het functioneren, waarvan dus het grootste deel personeelskosten zijn. Voor dat bedrag kunnen we de laatste jaren voor een groot deel rekenen op overheidsdotaties. De investeringen die we nu plannen, komen op ongeveer 2,5 miljoen. Die waren tot nu voor 50 à 60% gesubsidieerd.

Nu moeten we kunnen aantonen dat we deze investering kunnen pre-financieren met leningen en zo. En dus zijn we nog niet 100% zeker dat er middelen zullen komen. Voor een deel, een woning van rond de 650.000 euro, hebben we vorig jaar wel een heel mooi legaat gekregen. Maar ook zaken als het zwembad of het paard, betalen we met eigen middelen.”

Notarius_Monnikenheide_JonasVerhulst-29

Hoe komt u aan dat geld?
WD: “Ik verzamel al veertig jaar fondsen (lacht). In het begin verkochten we stickers en ging ik zelfs preken in kerken. Soms deed ik zo vijf missen op een dag. Tegenwoordig vragen we sponsoring bij bedrijven en organisaties en serviceclubs en zo. Soms lukt dat, soms niet. En af en toe krijgen we dus een legaat.”

AM: “Voor instellingen als Monnikenheide, met zeer concrete projecten, is die eigen financiering via legaten bijzonder belangrijk, we onderschatten dat nog te veel. Duo-legaten: net hetzelfde verhaal. Dit soort instellingen onder de aandacht van cliënten brengen, is dus een taak voor het notariaat.” _

Wie Monnikenheide financieel wil ondersteunen, kan een gift doen op bankrekening BE88 4124 0210 0141. Giften vanaf veertig euro zijn fiscaal aftrekbaar.


STICKERS VERKOPEN IN DE KERK
Dat een instelling als Monnikenheide handenvol geld kost, zal niet verbazen. Een groot stuk van de werkingskosten wordt door de overheid gedragen, maar alle investeringen en “extraatjes” moeten zelf bekostigd worden.


Foto’s: Jonas Verhulst – Tekst: Frederic Petitjean

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s